آوارگی ها

---------------------------------
و آیا فلسفه تمرین مرگ نیست؟

یقینا چنین است  (فایدون)

-------------------------------

تورا نمی بخشند
مرا نبخشیدند
ترانمی بخشم


ـ کسی نمی آید؟
- در انتظار نبودی و گرنه می آمد


به من نگاه مکن
وگرنه این تو و آغاز بی سرانجامی
وگرنه این تو و پهنه ی پریشانی
ز لاشه ام بگذر
که من ز دودمان منقرض
اشک و خون و یخ هستم
چو سنگواره ی ماموت...


به من نگاه مکن
حریق باد مرا سوخت
سوخت
آبم کرد.
حریق "هیچی" و" پوچی"
حریق "بی هدفی"
تشنه ی سرابم کرد


به من نگاه مکن
هنوز می سوزم
هنوز …


نصرت رحمانی(گزیده تاول ها)







--------------------------------

حقیقت چیست؟ لشگری از استعاره ها...نباید اجازه داد فریبمان دهند.انسان بزرگ به ضرورت یک شکاک است.
     (این بدین معنا نیست که باید شکاک بنظر آید.) بشرط آنکه بزرگی عبارت از اراده کردن ِ چیزی بزرگ و وسیله دستیابی به آن باشد   و بدین ترتیب او با آن "استبداد هدایت یافته" شور و شوق های بزرگ هماهنگ است. .قدرتمندی ، آزادی برگرفته از قدرت و قدرت فزون تر ِ هر جان با میزان شکاکیت او به اثبات می رسد. از این رو انسان های اهل باور درهمه ی امور بنیادین هیچ اهمیتی ندارند. "باور همان زندان است." برای هم سخن شدن در باب ارزش و ضد ارزش باید همه ی باورها را زیر پا و پشت سر نهاد... جانی که در پی سترگی و نیز دستیابی به ابزار های آن است ،  رهایی از هر باوری(مذهبی یا غیر مذهبی) نشانی از قدرتمندی و توانایی نگرش آزاد است... نیاز به ایمان ، نیاز به هر چیز بی قید و شرط بصورت آری و نه ، برهانی بر ناتوانی است و از اینجاست که ناباوری به مثابه یک غریزه پیش شرط می گردد.. باور به مثابه ی ابزار است یعنی تنها با باور میتوان به هدف ها رسید. آن شور سترگ نیازمند به باورها و بهره جویی از باورهاست ولی تن به آن نمیدهد . انسان اهل ایمان الزاما انسانی وابسته است و چنین انسانی بر پایه ی وجود خویش به جست و جوی هدف نمی رود. مومن (حتی مومن به الحاد یا به زن) به خود تعلق ندارد و تنها ممکن است ابزاری باشد یعنی باید از او بهره گیرند و او خود نیز به کسی نیازمند است که از او بهره کشی کند.هر نوع ایمان(ایمان به خدا یا بی خدایی) نوعی از خودگذشتگی و با خود بیگانگی است.اگر به این نکته بیندیشیم که بیشتر مردم به مرجعی نظام بخش برای خود نیازمندند تا از بیرون با آن تنظیم شوند و آن ها را محدود نگه دارد و بپذیریم که اجبار در مفهوم متعالی ترآن نوعی بردگی و آخرین شرطیست که انسان دارای ضعف اراده ، بخصوص زنان به آن می بالند ، حقیقت این باور و ایمان را در می یابیم."باور ستون فقرات این انسان هاست." آنان بسیاری از امور را نمیبینند ، در هیچ کاری آزاد نیستند. مومنان(مومن به فلسفه یا هنر) آزادی آنرا ندارند که اصلا برای تشخیص مساله حقیقی و غیرحقیقی وجدانی داشته باشند یعنی صداقت در چنین جایگاهی بلافاصله به معنای سقوط است. حال سر ِ آن دارم که پرسشی برای انسان های ژرف مطرح سازم : آیا اصلا تضادی بنیادین بین خطا و حقیقت وجود دارد؟ - تنها پس از اینکه ما همه باورها را به سان دروغ و نمود شناسایی کردیم بر این زیباترین جعلیات یعنی فضیلت از نو حقی می یابیم .درون هر باور، دروغی هدفمند نهفته است و باور همان زندان ِ تن است.  


نیچه – (گزیده متون مختلف)